Mutsuz Sirk Palyaçolarına Benden Selam Söyleyin... Gökçehan Daçe

Ömür Nihan Akçalı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Ömür Nihan Akçalı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Sidik ve Zambak...


içimden bir şiir geçti nine
sidik ve zambak* kokulu bir inilti
bildiğim tüm duaları okudum
bilmediğim bir dille yalvarmalıyım belki de…

ne yapsam nereye gitsem
değişmiyor etrafımdaki yüz metre kare
insanlar terliklerim gibi değil ki
bıraktığım hiçbir yerde bulamıyorum dönünce…

kocaman bir boşlukta duruyorum metanetle
daha da kocaman bir boşluktur taşan içimden içime…

temiz su ve tuz kalıntıları var derdi ceddim köklerinde
sızıntılarında irinli bir hal varsa da şimdilerde
büyüdüm
büyümekten hazzetmeyerek
akranlarımın tümü riyakârmış diyerek…

gözlerimde sahnesi düşmüş oyuncu suskunluğu
ne maviyi arayan, ne maviye inanan
adı yok hiçbir soykırımın düşlerimde
soyundukça genişliyor beşer
daha da utanır oluyorum insanlığımdan
giyindikçe benziyorum çokca size
soyumun suskun rezilliğine…

yaşamak içi doldurulamayan ırgat bir kelime
yaşamaktansa her işi yapardım ölgün ellerimle

içe kıvrık bir deliyim dikenlerimle
tenim zift, yüzüm çamur, beynim katran öfkede
oysa siyahın bile bir ışıltısı var bakmasını bilene

tufandır suskunluğum
kelimeler var dünyayı açıklayan
dünyamı anlatamıyor hiçbir kelime
öyle çok üşüyorum ki
pahalı gocuklarıyla fildişi kulelere çekiliyor efendiler
molozların altında can veriyor bebeler
kızların bekareti asılıyor direklere
gökte bir yıpranmışlık, mavide bir saçmalık
çöplerde pazartesi uğultusu
tabutumda ayva çiçekleri
ötelerde bir kenti yıkıyorlar
direnen tek dağ yok
bayağıdır izleyenler
öyle çok
öyle çok üşüyorum ki…
kıyamet alameti, kıyım ve emanetleri…

bırak bunları diyor ses,
uzandığında
uyumalısın
yoksa su olup aksan faydası yok kirine
ödev ödev üstüne…

doğayı öğütlüyor fetva
tüm bildiklerimi tasnif edip, bilmediklerime tutunuyourm itikatsizce
evcil bir sürüngenim artık
vaktinden evvel kuruyup ölecek
sizse, ne çüreyen tohumu görmezden gelebiliyorsunuz
ne de tohuma ihtimam gösterebiliyorsunuz
“biz”e ait olandan uzak kalmanın çaresizliğiyle
kaçıyorsunuz…

oysa
hiçbir zaman hudutlarım olmadı benim
sesimi duymadınız, fısıltım civarsız mı
denizanası bedenim kaygan, inandınız mı
bir çivi değse kapanırdı yapraklarım
değil onurdan, gururdan insan icadı namustan
yelemde oynaşan geçmiş zaman yaratıklarından
korlarımda köze düşen burçaklardan
tarlalarımdaki yangından…

yüzüm eski
öyle çok
öyle çok üşüyorum ki…

insan insan için kurttur**
her ne kadar kurtlar sofrasında bir parça et de olsam
bu insan olmadığım anlamına gelmez benim de
o yüzden,
çehremi kendi karanlığıma gömüp
affediyorum hepinizi
affedin beni siz de…


içimden bir ses geçti nine
uzaklaş diyor uçurumdan iterken itce
acımasız olmak farzdır kinine
yalnızlık sakin kılmaz ruhunu
öfke kimsesiz taşları sarar en çok

İçin dışına çıkar
Ölürsün
Birkaç bin kez ölmek gibisi var mı

illet, terkedilmez yönsemen kıvrımlarında
ulaşmak, niyetinde kuşkulu dönüm
yolculuğun, aksi bir serüven gelişine
varlığın, tahammülsüz unutuş

Dışında aciz
İçinde sekiz
Ölürsün
Çürüdüğünü ve daha da beter kokmakta olduğunu bilerek…

şimdi
bu kezzabımsı paradoksları
ince bir ışıkta yıkık kaşlarına sor
en büyük sualleri sırala sıkıca düğümlerken urganı
buradaydım yaz şiirlerinle bir yerlere
tek izdüşümün bu kalsın
adın ve üzerinde dünya yılı yazılı mezar taşın

geride kalan hiçbir şey yıldırmıyor gidesi olanı
ne yelkovan, ne akrep, ne tıngırtısı
ne soğuk
ne sahipsiz kalmışlığın
casaretim diyorsun
insanlığım olsa
ölürdüm
birkaç bin kez ölmektense, bir kerede şereflice..


içimden bir ölü geçti nine
kötü ve karamsar diyorlar onlar kendi dillerinde
oysa konuşmuyor ki o kimseyle

içimden bir şiir geçti nine
sidik ve zambak kokulu bir inilti
yine yüreğimin yıkıntılarında tozlanacak sessizce…

(Bir; delilik de, bilgelik de!
Bilge aydınlığa koşarken, deli karanlığa koşuyor, oysa ikisinin de vardığı yer bir, tüm dünyada ıstırap ve acı içinde bilgelik öğreniliyor, ama aciz bedenler hep aynı yere konuyor!
İhtiras da; her ülkede, her vakitte, her beşer kemiğinde
bir!
aslolan yolculuk
ki o da sidik ve zambak kokulu zehir…)


Ömür Hihan Akçalı...


*Neruda
**Hobbes
2004 Nisan / İzmir

Biz Ve O...

I.

(ömür; yokuş yukarı çıkmaksa eğer, delilik; çıkman gereken yokuştan inmektir..
batarken ayakların kuma, bir gül iliştirmelisin kamburuna; bir aşk, bir adam, bir ölü ve bir yalnızlık yaratmalısın cinnetinden, yoksul kalırsın bu kandırmacaların yoksa...
her deli en az bir kez sevdiğine inandırmalı kendini...)

yazılmadık hiçbir şey yok
dedi ve çekildi minberden kız...

bir insanın milyonlarca düşü vardı
milyon insanın evrenlerce yükü
ama aynı yumurtadan da olsalar
ayrı parmak izleri bırakmazlar mıydı sayfalara...

oysa yakıyorum şiirlerimi / kriminolojik izlerimi / emarem suskunluğum
saçlarım uzamayı unutalı beri
urgan da yapmıyorum isyanımı / itaatkar bir avcıyım / avım kanlı ağızların tuzağı
dedi ve kapandı mabedine kız...

(yaptıklarınızı hiç unutmayacağım,
diye söylenen ihtiyar bir kadın geçti kökleri camekânların ardındaki boyunları sıkan ağaçlı yoldan masallar anlatarak...büyük düşlerdi yitirdiklerimiz...
y a ş a m a k küçültüyordu bizi...)


hiç bir tarih düşülmedi âna...


II.

sen son kuşların sesisin,
sana doğru açılan en son kapım
bilemeyeceksin, bir daha geri dönmeyeceğimi
inerken eteklerinden doruğunun hazzıyla
kız ölüleri ve devrimci sloganlar bırakacağım ardımsıra


acımayacaksın,
tadın yoktu zaten senin / küs doğdun küs öleceksin
izafiyetinde köpüklü gözyaşları tadacağım,
kırmızı, kalem ve şarapla örtülü hüzün dolu geceler
bilemeyeceksin bir daha, geri dönmeyeceğimi
dedi ve sarsılan öfkesini yuvaladı sevgisine...

('sevgim hiç eksilmedi ' diyebildi satır aralarına sıkıştırdığı altı çizilesi cümlelerde...sevgimin yanına iliştirdiğim itimatım, hürmetim, hayranlığım eridi, ehemle mühimin taraklandığı bu alemde...
'özlediğinde gelme öyleyse' dedi, iğneli bir topu tutan kız, yelemden son tüyü yolarken sesim çıkmadı hiç...
güneşsiz ve susuzduk,
sustuk,
biz susunca geriye sadece şiir kaldı...)


III.

ellerimi avcuna al,
bu kuşların mavi kanallarda parladığı gün
kanatlarından ahiret havadisleriyle muştulandığımızda
götür beni ona, sen de gel, ya da kal orada...
yazılmadık hiçbir şey kalmamış olabilir
ama seni ölüm gibi sevmem de ilk değildi zaten...

seni sonsuz bedevi,
seni ezanlı sabahlarca
seni kıtalararası zamanlarca
bekleyeceğim güllerin solduğu hazan mevsiminde umutla
dedi ve içine fısıldadı hicranını kız...

yankılanan dumanımda,
ayak parmaklarımı acıtan ters terlik ömrüm
mürekkebi bitmiş yalnızlıklar kartezyeniyim
son sahnede perde inmesin diye inlediğim...
şehir rüzgarları kuruturken dudaklarımı
kendimi bilinmez soluklara atıyorum hasterim eylülî...

seni çok unuttum ben
en çok seni özlerken
sürüler geçti serüvenlerini bırakarak etime
ortalama hiçbir şeye inanmadım yine de
ne kıyıcığına kandım, ne de enginini arzuladım...

(sendin, etin arzuladığı zevkler kapısından hızla geçen...
koridorları ağır ağır sindirmedin içine, vardığın odaların sarhoşluğuyla; yanıldın...
günah küçük bahçelerde kırbaçlanacaktı, değişim ivedi yaşanırsa yıkım olacaktı,
sustuk,
biz susunca geriye sadece bedel kaldı...)

bir gün hiç kimse üzülmesin diye
hem de hiç kimse üzülmeden
gideceğim hiç kimseden
dedi ve ağladı kız depremler içinde...


IV.

cesetlerin kokusu tambûri bir gecede sızarken aramıza
ne olur kalk
giyin geceliğini
bir zambak gibi eğil sulara
sular ki sidik tortusu
göğsünde dört zamanlık sancın
tümör yalnızlıklar büyümese de neşende
ölüm
kanında usul usul salınacaktır...

("herkes gibi yaşasana sen "* yankılarında kırık orgazmı vaktin...çözümsüz kapama yaşamını ... kalk ...
ne olur kalk...)

ayağa kalkıp, ayakta kalmak istiyorum
bir büyük sessizlik olmazdan evvel
ilk kez dinlemek istiyorum kendimi
dedi ve ayaklandı zindanında kız...

yürüdün içime
tırnaksızlığımın pençesindeydim
sen yollarımı döşedin tuzaklarınla...
yönsüzdü suratsızlığım / her elde başka dokunuşlarla başkalaşıyordum
bilemezdin.../ bilemedik
o en güzelindeydin çağının... / bilemedim...

yüklü katarların gıcırtısı gibi yorgun geçse de ömrün
hep gül istedim
'gülüşün;
o bir kadını bir anda kız yapan
yanaklarının kavisinde iki küçük dünya sunan
gökyüzü gülüşlüm'
bilmeyeceksin bir daha geri dönmeyeceğimi...


V.

kibrit gibi titredim / yaralı bir çocuğun masallarına kanarken
koynumda namusunu ören saçsız kız
kuş adımlarında bir kule bir ev ve bir deniz çiz hıdırellezde
özlediğin taş, toprak, su değil bilirim
vuran çanda ezan sesi
bacaksız deniz böceği, iyotlu acısı
bir elsizin iskambil kozunda mahfuz kaldı sevdası...

ki yanağıma sıcağı değmedi sinenin
boz tüylü bir deveydin hörgücünde taş mezarlar taşıyan
hece hece gülen fransız kirpiklerin
en aşık olanı unutup,
riyaydı bilirim
seni han kapılarında bekleyeceğim yalancı saki(n)...

tek dostum sendin daimi gök
dedi ve çıldırtan güzelliğini savurdu küllerinden...


VI.

iki kültürün karmaşık kızı
çitlerine eğilemem uzatma çiçeklerini
ruhun topalsa istanbuldandır ,
tenin yanıyorsa türkülerdendir ,
yüreğin çatırdamaya başlamışsa / ülkene dönmen gerekmektedir
ardıç ağaçları, zeytin dalları ve erik çiçekleriyle bekleyeceğim seni...


iki yeryüzü ve tek gök vadedemem sana
bir aynam var üçümüzün bakışını saklayan yanlızca
sekizinci yılda, sekizi düşlerken
sırlı camın ardında bırakma beni
kimsesizim / tükenirim...tuzla eriyen salyangoz böceğinim...
duymak istediklerini söyleyemem
şimdi beni dinleyecek misin?

söylenmemiş tek bir söz olamaz
dedi ve kapattı hiddetle kapıyı kız...

sustuk,
biz susunca geriye sadece gazap kaldı...

(yaşam arkası arkasına kapanan kapıların yankısıyla yinelendi...
"yeniden başlamalarla geçti ömrümüz / iyimserliklerimizi duvarlara çarptılar"**
..tanrı hırçın bir çocuktu,tuzunu serpiyordu bütün dünyaya, her acı yeniden üreme şevki katıyordu ölmesini bilmeyene,
oysa en çok ölüm yakışıyordu şairlere, tuzla acıyla şiirde...)


VII.

kınalı gelin parmaklarıyla alev alev rakkase
ne olur kalk
ve kuşan kefenini gelinliğince
yağmura durmuş yüreği sıkıca avcunda
o sisli kederiydi dağıttığı
"karakterimiz kaderimizdir"***
dedi ataları, atalarımız bir irtihal biçmişti gençliğine...
oysa gözleri hiç de ölü değildi
ela iki elmas çürüyen yüzünde
'buradayım, sizi bekliyorum' diyordu isli kazanları homurdarken zebanilerin...

kalkıp bir bardak su veriyordum sana
liflerini, yapraklarını, dallarını, köklerini suluyordum saksında
susamışsın
yüzünü avcuma alıyordum / yüzün çiçek
yüzün taş oluklarda kurban saflığında
iri gözlerini dikiyordun / tavana
'tavana bakmak iyiydi, tavanda kalmamak şartıyla...'


'o iyi midir' diyordun
soluğunda yanıtını hiç de merak etmeyen işkilsiz kesinti...

susuyorduk
biz susunca geriye sadece gam kalıyordu..


'onu yazdım' / 'ona ağladım' / 'onu özledim'..
diyordun son nefesinle
çamurlu bir yağmura kayıyordu yüzümüz
usumuzda kabusların diriliyordu / sanrıların sancılı
boş mezarları çınlatan kız ölüleri yan yana uzanıyordu...

(odamızda eşyalarla oynaşan mum, sarsıntıyla bir büyüyüp bir küçülüyordu, gözbebeklerimiz de bu ritme uyuyordu... fakat odada olan ne gözlerimiz ne de ruhlarımızdı artık...uzak gecelere dalmış, sendeliyorduk...sırtımız, çatlayan vazo, soğuğu usul usul çeken...düşlerimizde binlerce ses, görüntü karmaşasından ,ölümü hisseden kara sinekler gibi hiçbir görüntüye hiçbir sese konamadan, telaşlı bir gençlikten geçiyorduk, bir atın yavan kuyruğunu yemezden evvel...
doğum gibi ölümün de hiçbir şatafatı yoktu ; herşeyi anlamlı kılma çabası olan sefahat düşkünlerini düşünürken, aklıma düşen közün kokusuyla irkildim...
şehir ölülerine ve evlerine gömülmüştü,
sen gitmiştin....)


VIII.

siyahı yarattı beşer / döne yakıla parçalandı anılar
bütün renkler kirlendi birden...

bir büyük büst gibi devrilirken geçmişim
gençliğimin ince sızısı tının
bir sonraki güne dağılırdı toprağım
bedeni damarlarından sarsılan suyu tuzun...

kirpikleri, opal çenesi, baldırları
güçlü bir kadının o en çok kabaran tüylü ve ihtişamlı hayvana benzediği an
kumunda herşeyden korkmanın tuhaf elzemi
içinin dehlizlerinde anahtarlarını bir bir pasa salıp
gitmiştin...
belki de
hiç gelmemiştin...

sen küçük kadın
yanaşma kız
dünyaya iğnelenmiş ucuz ve kaba broşlar kadar parlayacaksın
bütün yıldızlarınla dön
orada üçümüz de su perileri gibi yanacağız...


(ölüleri bol kentin, kaygan yağmurlarıyla aydınlanan kaldırımlarına bakıyorum şimdi,
iki karpuz ışığı taşıyan iri memeli sokak lambalarına...kunduz gecelerdeyim / kurumsal sorumluklarımı unutup, disiplinsiz çocukça sevinçlerle hırpalanıyorum...yapıtlarım dediğim enkazımda gömüt sızılarla çürüyor,o çok bilindik sualle dışlıyorum içselliğimi ;
'varoluşumuzu manalı kılan nedir'...
soru işaretleri kıvrılırken usuma
'sen ve şiirlerin' dedi kaktüslü teras
'iki gelecek korkutmasın seni
her ikisi de insanî
ya çocuklarını, ya da şiirlerini büyüteceksin
seçim sensin'...)

mangalın öteki yüzünü çevirdim birden,
çeyrek asırlık ömrüm bir de böyle yansın diye
cevşen asılı saati taşıyan duvar sıfır beşi vurdu
çamurlarla sıvalı kederim dökülürken kerpiç bedenimden ,
birden
dünya ne kadar kimsesizdi

sen ne kadar kimsesizdin, birden...
ben ne kadar kimsesizdim birden...

iki küçük saksıda boşluğa sarktı boyunlarımız, birden...

sustuk,

biz susunca geriye sadece gürültü kaldı...


25.06.2005 / İzmir

*Attila İlhan / Ağustos Çıkmazı
**Attila İlhan / Yorgunlar Sendikası
***Herakleitos

Ömür Nihan Akçalı

Sürrealist Soytarılar...

I.

Hadi gelin şimdi,
aykırı bir ayrıksılık suratım…şakacıyım bilirsiniz…
muhalifim en sarrafından
genetik mühendisliğine,ilme,sınaiye,dinsizliğe…
düztaban bir deliyim...izlerimde yorgun yansızlığım
harflerde boğulmuş,
itilmiş karanlık bir sahirim ben...sahiciyim…
oysa beşer iliği boş bir düğme gibi duruyor yakamda
sokak adamları,kudurmuş çocuk tinerciler
sosyalistler,liberaller,iğne baz kehanetler
doktrinler,diş macunları,vaaz verenler
evdeki karın
çöpe attığın kondom artığın,
günah seansların,lahit tapınmaların
görkemle döşediğin zahmetli hayatın…
beyninde ufalanan gazete manşetleri,
çoğu ne kadar öfkeli,
yasaklı mı sanıyorsunuz dilimi,yazabilirim hepsini…

yaşamın çitinden sarktı çocuk gözlerim
kilitledim kemiklerimi
güç sizde artık,çizgi filmlerden çıktı şiddetim
çağ çocuğuyum,beni siz yarattınız irinli...
ezin isterseniz geleceğimi bir ucuz izmarit gibi
sünniyim,işçiyim,iticiyim…sarkmış debelenmekteyim…
bildiklerimi anlamasanız da olur,
söylediklerimi bilin yeter
ö l ü r s e m
ciddileşeceğim
söz,
gerisi boş geliyor; yaşanan gün bir öncekiyle aynı
bense kralın en dandik soytarısı,
gelin…hadi gelin...şimdi…

kararlarımla değilse de
-bir yerlerde düşürmüş olmalıyım-
karanlığımla yürüyorum üzerinize,takip edin beni,
söylenip duran batı değilim,düşkün barbarım ben,
fetvaya kanasım yok,
eşelek düşlerimle ödünç aldıklarınızı avucuma bırakın
bütüne varacak halıdaki atlas soykırımlarım
yüzüme,
gözlerime baksanıza,
yansıyan beşer ağlaması
ben mutlu bir kızım...adım neydi ki…
bu aralar hafızam yaralı unutuyorum birçok şeyi ...

II.

şiir yazan bir kadın ıslak saçlarını taradı,
cama karşı,
çıplak bir adamdan uçtu gitti kokusu
küçük adımlarını öteki cılız sevdalara attı,anlamıştı
adam gitmişti
suda yürüme denemeleri bitmişti
dikeni kaldı öpüşünde,tükürmeliydi,
oysa , o da sevilmek istemişti
ayaklarına baktı kapı çarparken
ıslaktı...kanıyordu...canı yanmıştı…


III.

kararlıysan yaşamaya,bir kez daha jelatinle yalnızlığını...
uyku arası silahına davran,
ellerin tetikte hıçkırarak vazgeç ölümünden,
kırıta kırıta çık dışarıya sonra,
rujunu daha kırmızı sürerek,kapa en uçkur çıbanını …
sevdiklerin yetti,gitti,bitti
kal diyor sol yanın,eziyetin sürmeli
palavranızdan arınarak,
güzel diye fanusa koyduğunuz melekler
üst üste,sıkış tepiş,ezilmekteler…

IV.

hadi gidin şimdi,
uzandığım boşluğa salınayım sere serpe ahlaksızca…
hepinizden yeni bir isim türeteyim,
Marazı bölük,
Yaralı alım,
Kır güneşlim...
düşünmüyor ipini çeken gökteki gülüş
hadi gidin şimdi
bırakın sevmeyin beni,
hakikaten ben kimdim,adım neydi ki…


(en yakın koordinatları içime düşürüyorum,uzay da yalan,içindeki uzay ahalisi de...burada ne işim var bilemiyorum,ben mutlu bir kızım,
sazım,nazım,cazım ve sakızım…ne alakası var be cancağızım...
b e n m u t l u b i r k ı z ı m . . .
adımı hatırlarsam bitecek ızdırabım...)


V.

korkmuştu,peştamalla örttü erkekliğini
en çok sabah saatlerinde sevişir zavallı et yiyicisi,
kendi merkezine yerleşen medeniyetinde
‘tek dişi kalmış canavar” ,matah biri sanıyor kendini...
parçalanan enkazında oynaşıyor memeli kadınlar
bir başına,denize değemediği ininde
fena düşlerle
inle
dinle
kimse konuşmuyor bak seninle …

VI.

indim kuyularına,
sallanan baş tacımla,namusumla…namlunda
yakamda bir küçük altın,
yüreğime ilmekledikleri,iğnenin ucunda sızı
saat sıfır dört
geç kaldım çöp toplamaya
gitmeliyim…duramam gayrı…

karartılı başlarıyla satırdır öfkeleri
en çok kimsesizsem sezerim tehlikeyi,
ekip arabaları inleyen tedirgin sirenleri
ışıkta yanan sinek kanatlarım,
lüzumsuz şarkılar fısıldadığım
sinir bozan bir yalnızlıktır yanımda taşıdığım ,
tutanaklara kirâmen katibin geçti,şahidim şeytanım
-ben ona git demiştim ...defalarca kovmuştum…
çok çürüğü vardı…
yıllardır sülük soğurtan …erdemsiz ısırıcı…
anladım etime sinen derimmiş ikircikli
devinerek sonraki güne kalmakmış tek niyeti…


VII.

yaklaştı,ama uzağımdaydı
ateş sordu,erkekti,nefesi şaraptı
ben kadındım,
ateşimi veremedim,sığındığım gecem eşarbımdı
nemli kaldırımları bir metre yetmiş santim soludum
pabucumda kan vardı,bastıkça batıyordum,
küçücük oluyordu gövdem ,şu dönemeci geçersem
haki yeşili parkamda hazinem
sertmiş,evden çalmıştım,yaktı
it gibi titredim,mutluluk bu olmalıydı…
korkuyordum da,iç içe geçen taraksı duygularımla
ruhsatsız sürüyordum ayaklarımı sana
takip ediliyordum bu en sevdiğim paranoya,
telaşlı adımlarım ele verirdi,sal gitsin tecavüz fikrini
kimse bişicikler yapamadı dans ederken dumanımla
sen değil misin ilmeği geçiren boynuna,
zamanın doldu yaratık
zulanda oyuncakların
içkin,sevgilin,yalnızlığın…
Hadi gidin hepiniz şimdi...


VIII.

üşüyorum ,
en çok cami duvarına karşı işer bela bulucusu
ezeli ıstırap büyüyen,yayılan yaran,iltihaplı gözyaşların
sürüme topalını karşı kıyıya
asla sevmeyecek seni anlasana...zavallı kabullenici…
orası yıldız evi,kan bahçesi,fuhuş cenneti
mavidir gözü aleni deli…yakışıklı sanıyor kendini...
üstelik hiç sevmedin mavi gözlü erkekleri
komik adamlardı hepsi,
aynı cümleyi tekrarlayan mekanik sesleriyle
ne kadar sıkıcıydılar tekno gülüşlerde
pilleri bitince susuverdiler,
eylemsiz,kımıltısız,boş sevdiler
barkotlu avuntularda yitiverdiler
pazen pijamanı görmediler ki,
ipek geceliğinle öptürdün tenini… ve gidiverdiler…

IX.

bu gece
öfkeye gebeyim
tarih belleksiz kılıyor kendini bilmezleri
unutulan inkarın inkarı diyalektik ezinti
leş gibi kokuyor leş
nefisinde diliyle dişi arasında puşt hüviyeti
eşikte bir oğlan çocuğu,terastan atıyor kendini
düşerken baba diyor kocaman gözleriyle
cılız ve gözlüklü bir yaratık gibi duruyor yarattığı öyküde
niyetinde ırzına geçilmiş hayal düzmeceleri
eli kirişte tehditlerle kapattı kapatacak sıkıcı geleceğini
sanal alemde avunur düş yiyicisi…
oyun bitti,oyuncakları da gitti
şimdi atletli babasını,
karanlıkta oturmuş yalvaran kibrini
annesinin ırzına geçen tuhaf ezikliğini
yaz yazabildiğince,nasıl olsa tanımazsın senden iyisini
hayatın merkezi sanıyor kendini…
zavallı oyuncak kemiricisi…

X.

atlarsam,düşmeden
kirli bir çaput dağılacak beyin kıvrımlarınıza
bu gece
geçmişimi ve geleceğimi sığdırıp terime
kurumaya gidiyorum düzen kurucusu...kurulmaya değil...
eğer korkarsam sıcak yaramdan
annemi ememem bir daha
köpek sesleriyle tüylendiğim bu gecede
ardımda kocaman bir sarkaç bıraktığım geçmişim
kuyruğumda gereksiz tüm sözler ânı lekelemekte
geleceğim ,
civarsız serüvenlere sürüklenerek tekrar geleciğinize
çoğu ne kadar öfkeli,
yasaklı mı sanıyorsunuz dilimi,yazabilirim hepsini…
hadi gülün şimdi…


(en düşük fiyatı etime biçtim,yıkanacağım,paklanacağım,kokular sürüneceğim,kirimi akıtacağım musalla taşına,çenemi saracağım tülbentle,pamuğu tıkayacağım edebimle,ayak parmaklarımı bağlayacağım birbirine,muhakkak şarkı söyleyeceğim en işveli sesimle…
herkes sevecek o vakit beni…cesedimi bile yük etmeyeceğim size,tabutum olmayacak,kollarınız yorulmayacak…
Hadi gülün şimdi...)

Temmuz.2004


Ömür Nihan Akçalı

Civarsız Kökler...

Ardında kocaman bir sarkaç geçmişim, kuyruğunu savuran etinden koparamadığım; bu boyutsuz boşlukta, vaktin hangi yöne savrulduğunun ne kıymeti var ki.
Sorarım sana, niçin oradadır o kadın, etinde birkaç yüz bin bıçak saplı duran o tatsız rüyada.
Sızıntılarında akan içinden içine, akbabaları yaratan tam dönüş; kafasının üstünde değil bizzat içinde.
Hakikatli açıklamalar istiyor tüm sorularım.
Yazık.
Fısıldadıkça önemini yitiriyor tüm sayıklamalarım. Ufalanan ve yakan küçük çiviler kendine saplanıyor, bedeni mıknatıstanın.
Halbuki sıcak bir yalan yetecekti belki, leş kargalarını bile güldürecek.
Klavuzum olmadı hiç, belki de sırf bu yüzden yönsüzdüm.
Piramitler içinde kendi mezarını arayan; Tanrım da olmadı, öldükçe dirilten.
Küçük neşesiz kadınlardan biriydim.
Hikayesi olan. Umursamayan.
Kocaman bir "hiç"tim de, avcılar av ararken, yine de bu soyut düşlere kanmayı sevdim.
Sorsalardı, gelmezdim elbette bu amaçsız işleyen küçük mekanizmanın dişlisine dişice.
Ben gidince her şey duracak, sonra sıkıntılı homurtularla devam edecek büyük gürültü kaldığı yerden.
Biliyorum.
Savaş bahanedir, düşman yaratmaya niyetliysek.
Aksimizi yakalayamayacağız ki, her şeyi bize dair kılıp hükmetmek isteğimiz bitimli olsun.
Gölge oyunu bu küçük muhasebe.
En büyük düşmanlıkların en büyük yarıkları bağlamış örümcek ağlarıyla dolgulandığını biliyorum; o ağlar ki hep sahtekâr bir emekle örülür ilkten, kamaştırır. Tecrübe ettim bunu ben, yine edeceğim.
Tek tek bütün parçaları dökülür gibi irinden etinin, seni tarihin çamurundan bir kez daha çıkarıp ışıldattım bu gece. Parıldayan hep bir yanın vardı, ah! bu benim anlamlandırmalarım.
Tanıdık bir yüz, bildik bir öykü, eski bir tını oluyor zaman belleksizliğime.
Sırtımda hâlâ o soğuk bıçak bıraktığın, üstelik keskin tarafından tutan hep bendim acılarını gömdüğün etimde.
Aşk diyecekler bilge cahiller; oysa ben buna bir isim koymaya dahi çekinirim.
Kendi eteklerimi tortop edip de, başka eteklere sarılıp onların savruntusuyla acıyalı beri gönlüm, herkeste bir ben buluyor herkeste bir sen arıyorum. Seni bir kez yarattım ben ve yaram artık hiç soğumayacak deprem yanığı. Ama başka yaralarım da olacak.
Hepsinin altında kendi kanım.
Oysa hiçbir şey değişsin istemiyordum, olanı olduğu gibi seviyordum. Küllerimden bir kıvılcım yaratmanın çocukça telaşıyla kocaman kadın oluyordum sende. Sense hâlâ küçük ve aç bir çocuk.
Bıktığım anneliğim değildi, bu rôlü ben bile isteye biçmiştim kendime -ama inan şevkatini arzulardım, şevkatinin tadını merak etmemdendir-.
Beni yaraladığını söylemekten hiç utanmadım, seni yaraladığımı bilerek de haz almadım.
Denktik.
Hâlâ bir yanının bana ağladığını biliyorum, keşke bunu bilmesem, o vakit kendime gömülmem nice kolaylaşacak. Bir yerlerdesin bunu da biliyorum, belki ucuz bir gecenin çetelesinin utancıyla dudaklarını kanatmaktasın, belki sarhoş bir ikindide esanslı bir gülüş savuruyorsun kız etlerine ve belki de tarihin pürüzsüz yüzeyine şevkatle -ama asla özleyerek değil- bakıyorsundur.
Ama muhakkak ağladığını biliyorum...
Ben de seni özlemedim, seni özlemeyi çoktan unuttum.
Bunun için de utanmayacağım.
Sana dair her şey ancak gülümsetiyor beni minnetle.
Bunu bir kez verdin bana sen, bunu bin kez verdim kendime ben.
Soylu tümceler kurup da soysuzluğumuzun ötesine berisine yaldız takasım yok, öyle berrak ki geçmiş şimdi usumda, pişmanlık bile yok; bir isim koymaya çekiniyorum.
Senden sonra çok zaman akıttım kirimi nehirlere, bütün kıyıcıklarda yıkadım öfkemi, geriye yalnızca güzel anılar kaldı, sağalttım ben'imi.
Bunları bilmeni isterdim demeyeceğim, sen beni okumadan da bilirsin ezberden.
Küçük kurgularımıza büyük anlamlar biçiyoruz ve akranlarımın hepsi aciz.
Biz bir ayrıntıyız yalnızca büyük romanda kısa paraflık.

Şimdi üşüyorum.
O yüzden de gitmeliyim.
Tüm bunların saftata kumaşıyla sarmalandığı dünyama.
Hangisi daha gerçek hiçbir zaman bilemeyecek uzaktan bakanlar.
Yakından bakanlar mı?
Onların gözleri bazen öylesine kamaşıyor ki, atlıyorlar hata denizine başka bir tepeden.
Her ölümlü kendi cılız serüveninde yanıyor.
Her ölümlü kendi cılız aleviyle ısınıyor.
Tüm bunlara bir sebep mi aramalı; tesadüf beni artık tatmin ediyor, yorgunum belki ondandır. Ölümsüzlük peşine düşmenin anlamsızlığını ışık hızıyla öğretti ân bana, öğretecek ne çok şeyi vardı oysa ki ihtiyar bir kız kılmazdan evvel beni.
Ama bizim de cebimizden bu çıktı, yurtsuzluk, eşgalimizin tanımı bu.
Yine de bunu bilmesin isterim herkes; kamburumla bana su verdi diye dolanan bir meczup olmak yine de insanlık onurumu incitir. Bırak da bu kadarını cürret etsin kalan insanî kırıntılarım damlalarını emerken.
Seni mi, seni hâlâ seviyorum ama köksüz bir sevgi tek başına kurumaya mâhkum bir dal...

05.03.2008

Su...

bir bitki gibi
beni eğdikleri yere büyüyorum
sessizliğimde yıkık intihar tasarıları
hiçbir yere gidemiyorum
hiçbir yerde yeterinden fazla kalamıyorum
kımıltısız boyun eğiyorum mengeneye
bu bildiğim tek yaşam şekli...

kopar kellemi ey yürek basıcısı
acele et soyunmaya, paçavrayım soluğunda...
zaman iyi eder mi ahlaksız kamburumu
tırnaklarımda atalarımın manasız öcü
kimsenin derdi kalmasın istiyorum kimseyle
en büyük yıkıcısı asil kördü köleliğimizin
devrildik yan yana duran ağaçlar gibi
tutunduk düşerken
yılmadık birbirimizi devirmekten...


(piyanonun tuşları gibi bitişik yaşamlarımızda; kimimiz beyazız, kimimiz bemoller ve diyezlerde kapkara...sararmışlığımıza aldırmadan, yaradan hepimize bir küçük nota gibi dokunuverir ölümlerimizde...
bir büyük sesiz belki de birlikte, ama ne var ki artık hepimiz, sefalet yalnızlığımızda, tek bir ses olmaya niyetlenmişken, anlamsız tuşlar gibi kayırıyoruz bedenlerimizi sevişirken...)

söyle bana çığlık
boğazın yırtılır mı ağlamaktan / gevişinde kan tadı olmalı
bilirim ne seversin kendine acıma reveranslarını
kulaklarına yığılan onca sözün altında
eziyet çekmeden yıkanabilir misin kalabalık sularda
siyah bulaşmış çoktan genzine /
aldırma tüm dünya saatleri gecikmiştir zaten sana...

(siyah, "cao crno"* dedi çocuk kadına...
kadın anlamadı parmakları bükük müzisyeni, oysa sürgün yemiş bir çocuk mazurkayla dansedemiyordu ülkesinin dağlarında ...
bu nasıl bir adalet kılıcı / değiştiremiyorum etrafımdaki hiçbir fenalığı...)

gece tüm yardakçılığıyla sinmişti etime
çok içmiştim yine
kustuğum katran öfkemde
çentiklerini yokladım kafatasımın / her şey yerli yerinde...
etekleri kısa / yüzü uzundu çirkefliğimin
şarkı söyleyen çingeneleri ses yiyicileri içmişti
adamları çirkin,
denizi fersiz bir ıssızlıktı gecenin rengi...

memelerine baktım ayın
güldüm masamdakilere belli etmeksizin
ben mi gariptim / onlar mı fuhuşkar
en sevdiğim yalanlarımı sıraladım bir bir
gülümserken buz revan...

hiç utanmıyordu gece benden
arsızlığa alıştım kent güllerini etime serperken
caddelerde dolandım
dolaylı ağladım
göbek bağımı koparmışçasına
sıkıldım o şık otomobillere binmelerden
topuk seslerimle yardım kaldırımları
sahtekarlığımın orta yerine bıraktım kahkahamı
infilak etti sokak köpekleri / bekçi düdükleri / ezan sesi
kopan / parçalanan
kısalan / büzülen
ben miydim şimdi...

(titizlikle ışığa tuttum gecenin röntgenini...
siyah ışığın korkusunda hurdasını araklıyordu çöpçü binekleri, deva bulamadım yoksulluğuna sokakta bekleyen dilencilerin, züğürt ve kuşkulu taradım saçlarımı...
saçlarım / yoksa hâlâ kadın mıydım / çürümemiş miydim
yaşamakta mıydım...)

bitkindi usum asırlık lahitler barınıyordu tövbemde
üstelik yemiştim sözümü erdemsizce
ne kadar mühim olduğunu kim bilecek
havaya fırlattığım yalan düşmez mi sanıyorsunuz yere
parçalanan hangi yürek hangi gariban mahluk itliğimizle...

biliyor musunuz
üstelik korkuyorum
hiç korkmadığımı söylüyorum beni sevenlere
korkmasınlar diye
ama korkuyorum işte...

içimin duvarlarına gömüyorum sinik ağıtlarımı
kocaman bir gökyüzünü sırtlıyorum / soluğum durgun
en bedavasındayım ölümlerimin bu gece...

tüm sorularım cevaplarıma tırmandı
bilge bir cahil kıldı beşer beni...
görmüştüm suya düşen düş(ünce)lerimi
ıslaktı tedirginliğim / sıcaktı tedarikli serüvenlerim
ey elini suya sokan talihsiz kurcalayıcı
hem beni, hem kendini yakarken
çek elini suyumdan / ö l e b i l i r s i n..

oysa sen yaşamalısın / ölü kuşlar yiyerek yüreksizliğinde
çek elini tenimden / bir anımdır sana sunabileceğim
kıvrak bir rakkasedir yatağında etim /
dansımı yapıp / yitmeliyim...
arkamdan
gelme suyuma / huyuma / kuyuma
düş bozumlarıma / kimliksizler ülkesindeki yurtsuzluğuma...
çöktü kubbesiz gök kıdemli omuzlarıma
mühim bir tezatlığı zapt eder gibi girmeliydin koynuma...

yaşamın en gülünç çocuğusun sen salyalı
meydanlarda
soyunuk öpüşlerini tanımadığım en esmer adam
her perşembe abdestli en dindar kadın

hiçbiriniz uyurken görmedi beni
kininiz bu yüzden mi...


oysa hep gözüm kapalıydı yalanlarınıza
kandım sevdiğim tüm adamlara / gönüllü / çöl vahabisi
hepinizle sevişmek istedim korkusuzca
lakin kâfidir
gayrı bırakın da
öleyim boynuma dolanan yılanlarla...

ihanetçi saki
doldur sayfalar dolusu yazdığın rakı kadehlerini
ben göçüyorum artık
yağmur olup bitkisiz ormanlara düşüyorum
sen sakın ağlama / maşalı kandillerle dağlama
nasıl olsa koca puntolarla u n u t m a k yazılı zamana...

ki inanmadım hiç
hep doğruyu söylediğini tasnif eden riyakâra
ki sen de inanma... / ...sakın ola inanma...

(kent siyamlarının gitgide kalabalıklaştırdığı yaşamlarımızda ivedi yalnızlaşıyoruz aslında...garip inlemelerdir tüylerimiz yolunurken şiirleşen , dalımıza binen bir baltada sayıklamalarımızdır çıkardığımız acı sesler...hiçbir dile benzemeyen dudakları sözdür haykırışımızın...
belki de hiçbir şeydir şiir , sadece büyütüyoruzdur anlamsızlığımıza anlam katmalarda...
o yüzden söylenen hiçbir şeye inanmadım...
sen de inanma ...
sakın ola inanma...)

*cao crno; merhaba siyah / sırpça


21.08.2004 / İzmir

Ömür Nihan Akçalı