Mutsuz Sirk Palyaçolarına Benden Selam Söyleyin... Gökçehan Daçe

Yalnızlık-Unplugged... Bölüm I - Addictus



"Yazgısını, göçebe rüzgarların ellerinden kurtarıp da gelen bir kadın tanımıştım...
Unuttuğumu hatırlatmıştı, onlar yaşam diyorlardı bunun adına..."


Yanık tütün kokusuyla biterken bir düş,
Geceye rengi hüznüm veriyor.
Yüzümde izi olanlardan kaç tanesi tutuyor ellerimi…
Eski bir masalın son hecesiyim, eskimeyen hüzünlü Aşk kurgusu...
Dudaklarında benden kalma ıssız bir tebessüm taşırdı o kadın
göçebe rüzgarların ellerinden kurtarıp yazgısını,
Beşinci mevsimde gelmişti
Şiir susmuş
Yalnızlık, kan kusmuştu Hiç beklenmedik an gibiydi gelişi
umulmadık rüzgar,
lodosun savrulan kışı...
tozlanmış sevinçlere benziyordu
yüzümün o tarifsiz bakışı...
unutmuştum gülmeyi çaldığında kapımı,
ellerinin üstüne kaç yüz asır saymıştım oysa bilmeden,
korkularıyla yeltensin diye o puslu gecede
tüm surların kapısını vermiştim kan rengiyle ateşe. geldiği mevsim, ödünç verdiği nefesiyle
terk bırakıp geriye,
öylece gitti… Şimdi, eşsiz bir iştahla paylaşırcasına mirasımı
en seçkin günahlarıyla sokuluyorlar,
bir ölünün soluğuna...
ve bu kuytu sofralıkta paramparça kalıyorum geriye
üşüşme tenler dokundukça acıyor içim... Dokun Phleyas’ın kızı!
tut moraran ellerimi! kes bileklerimden!
Dudaklarıma yalan bir itiraf bırak da git
Kalbime yetim olmayan hüznü bırak, öyle git.
Hala tırnaklarımın içinde, soğumuş terimdesin
Sen, bir infazın tek dilsiz şahidisin Avuçlarına ağlamak isterken
ve bir ölümlünün dizlerinde ölmeden uyumak derken!
şimdi senin dizlerinde ölüm arzusunda hayat...
gücün kaldıysa dokun gözlerime, tanı acını … Kimi yaşadığımı değil,
Kimi öldüğümü sorsunlar bana.
Bütün mutsuz sirk palyaçolarına kaldırıyorum kadehimi
Bütün kalmayı seçenlere,
emekli asilere bu yüzyıl;
devşirme aşkların ve en içten ihanetlerin devri,
Gözyaşı ucuz sirke tadındaysa kimilerinin
ve şizofren bir kurguyla işleniyorsa
bir aşk ya da cinayet
suçlamıyorum..
biliyorum onlar daha masum
yalancı şahit aramıyorlar en azından.
ve işte bu yüzden,
kaç varoluşsa feda etmeye hazırım şimdi
sırf bu yok oluşa inat… Gidenlere de kızmıyorum
Hesaplar karıştı karışalı nefeslerine,
Sevişmeler terine milimetrik
Hileli ruletlerde kazanıyor adalet
Metropolde Aşklar böyle yaşanıyor!
Kurtarılmış bölgelerde korkaklar onursuz ve Aşksız yaşlanıyor
Gidenlere kızmıyorum sevgili! sen bile gittin...
Şimdi biraz ay, ondan çok geceyim...

Gökçehan Daçe...


Yalnızlık-Unplugged... Bölüm II - Fragilis



“Kıdemli Cesetlerden Kadavra Olmaz”
"Üşüyor musun dedim
Hayır, sadece korkuyorum dedi, sonra o derin sessizlik oldu... Aslında üşüyordu, belki ikimiz de korkuyorduk. Uzun zaman geçti üstünden, birkaç kış soranlara üşümediğimi söyledim..."
Hatırımı soran banka dekontlarına yürek dolusu sevgiler
ve ben senkronize ayrılık metinleri yazıp oynuyorum şu aralar.
Maddenin bulut haliyim
Kara iklimlerinden daha çok üşütmüyor yoksunluk
Miktarsız kafein, sayısız sigara
Araf’ta beş mevsim on üç ay insomnia…
Ey kırılgan kalp! Hadi ne olduğunu anlat!
ödem topluyor gece yarısı düşler
gündüzleri sigortacılar
geceleri, uyurgezer çocuklar çalıyor kapımı
uykusuz, umutsuz ve
örselenmiş düşleriyle çalıyorlar
bilinmedik korkularıyla... Açamıyorum kapılarımı (senin) ardından
mecazsız karışmak isterken sana
bir geminin jilete duyduğu uçsuz nefret olup sızıyorum
pıhtılaşmış kanımdan...
Miktarsız hüzün, dikiş tutmayan yara
yıkanıp terinde, karışmaktı hayat toprağa
ama sen gittin… Ölürsem, tek bir tütsü yaksınlar Tiber kıyılarında
Yağmurlu bir akşam vakti
sac üstünde ekmek kokusuyla uğurlasınlar
ve tüm sanrılarımı benimle gömüp o derin sulara,
adı Aşktı desinler,
Soyadı vurgun yemiş deniz yıldızı... Ötelenmiş mazi
ertelenmiş gelecek
Silahımda beklenmeyen tutukluk
Kauçuk tenlerde öğle uykularıydı yoksulluk Sargı bezlerime yayılıyor bir aşkın mağlubiyeti
düş yorgunu gözlerime atıl bir sus karışıyor sessizliğinin ardından
ve söyle, öksüz sevinin merhametsiz öznesi!
neden böyle, neden sıkıca sarılmak istiyorum hala?
neden…
(t)uzağında yağmur olup yanıyorum,
bu ısrar ölüm getirir...
ve sen yağmurlar yanmaz zannederken
ıslak kirpiklerimden başlıyorum tutuşmaya geceleri Asimetrik bir yalnızlık bu!
Günah gibi bir yalnızlık
Bulaşıcı, yüreksiz,
dört duvar bir yalnızlık... Yapraklar ve kadınlar kaldırımlarda soluyor
Aşk gözlerde başlayıp,
Örselenmiş düşlerde, başka tenlerde ecel buluyor
biliyor musun;
Gidenlere de kızmıyorum,
sen bile gittin!
mutsuz sirk palyaçolarına benden selam söyleyin
gidenlere
ve bir de adımı ezberleyen tüm dilsiz şahitlere...

Gökçehan Daçe...

Bayan Lazarus...

İşte yine yaptım
Her on yılda bir
Böyle bir tane beceririm

Bir tür ayaklı mucize, tenim
Bir Nazi lamba siperliği kadar parlak,
Sağ ayağım

Tüy kadar hafif
Yüzüm ifadesiz, incecik
Yahudi kumaşından.

Çözün kundağı
Ah, sevgili düşmanım.
Korkutuyor muyum? -

Burnu, göz bebekleri, 32 dişi yerli yerinde mi?
Acı nefesi
Ertesi gün yok olacak.

Yakında, çok yakında
Vahim bir öldür gücü
Evimde, etimde olacak

Ve ben işte gülümseyen bir kadın.
Daha sadece otuzunda.
Ve kedi gibi dokuz canlıyım.

Bu Üçüncü Sefer.
Ne lüzumsuzluk
On yılda bir imha.

Bu ne çok iplik.
Çekirdek yiyen kalabalık
İtişir içeri görmek için

Ellerimi ayaklarımı çözmelerini -
Muhteşem soyunmalar.
Baylar, bayanlar

Bunlar ellerim benim,
Bunlar dizlerim.
Bir deri bir kemik olabilirim, farketmez,

Ben de onlardandım, tek tip kadın işte
İlk seferinde on yaşındaydım.
Kazaydı.

İkinci seferinde istedim
Bitirip gitmeyi ve hiç daha dönmemeyi.
Üstüstüme kapaklandım.

Tıpkı bir midye gibi.
Tekrar tekrar bağırmaları gerekti çağırmaları
Ve üstümden ayıklamaları inci gibi parlak yapışkan
Solucanları

Ölmek
Bir sanattır, herşey gibi.
Özellikle iyi yaparım.

Bir ölürüm ki, cehennemden gelir gibi olurum.
Bir ölürüm ki, adeta hakikaten olurum.
Sanki gider gibi bir davete.

Bunu yapmak çok kolay bir hücrede
Ölmek ve kımıldamamak
Ölüyü oynadığım tiyatroda sıranın gelmesi gibi

Güneşli bir günde geri gel
Aynı yere, aynı yüze, zalim
Eğlenen çığrışlara:

'Mucize!'
İşte bu yere yıkar beni.
Ama bir bedeli var.

Yara izlerime bakmanın, bir bedeli var.
Kalbimi dinlemenin ----
Hakikaten çalışıyor.

Bir bedeli var, çok büyük bir bedeli var.
Bir sözün, veya bir dokunuşun.
Ya da biraz kanımı akıtmanın.

Bir tutam saçımın veya elbisemden bir parçanın.
Eee, Herr Doktor.
Eee, Herr Düşman.

Sizin eserinizim ben,
Paha biçilmez,
Altın topu bebeğinizim

Bir çığlığa eriyen
Dönüyorum ve yanıyorum.
Gösterdiğiniz alakaya aldırmadığımı sanmayın.

Kül, kül -
Külü eşele bak.
Etten kemikten eser yok----

Bir kalıp sabun
Bir nişan yüzüğü
Altın bir diş.

Herr Tanrı, Herr Şeytan
Savulun
Savulun.

Küllerin arasından
Doğrulurum kızıl saçlarımla
Ve çıtır çıtır adam yerim.



Sylvia PLATH

Çeviren : Enis AKIN

Lezzetsiz...

Hiçbir şey hoşuma gitmiyor artık...

Yapmam gereken
Bir eğretilemeyi mi süslemek
Badem yapraklarıyla?..
Söz dizimini
Bir ışık huzmesinde çarmıha mı germek?..
Kim kafa patlatacak
Böylesine gereksiz şeyler üzerine

Bir anlayışa vardım
Var olan
Sözcükler aracılığıyla
(en alt sınıflar için)

Açlık
Utanç
Göz yaşları
Ve
Karanlık…

Temizlenmemiş hıçkırıklarla,
Çaresizlikle
(ve çaresizlikten önce bile umarsız)
Onca sefalet,
Hastalık ve pahalık yüzünden ,
İdare etmek zorundayım.

Yazıyı değil,
Kendimi ihmal etmekteyim.
Başkaları becerebiliyorlar,
Tanrı bilir ya
Sözcüklerden yardım almayı.
Ben, kendimin desteği değilim.

Yapmam gereken
Bir düşünceyi mi tutuklamak
Ve götürmek aydınlatılmamış bir cümlenin hücresine?..
Gözleri ve kulakları mı ihya etmek
Birinci sınıf sözcük lokmalarıyla?..
Bir halkın libidosunu araştırmak
Sessiz harflerimizin sevgi değerlerini mi saptamak?...

Yapmam gereken
Doluya tutulmuş bir kafayla,
Şu elin yazmaktan katılmışlığıyla,
Üç yüz gecenin basıncı altında,
Kağıdı mı yırtıp atmak,
Ve örgütlenmiş sözcük operalarını silip atmak
Bir çırpıda, yıkarak: ben sen o

Biz siz?..

(Öyle yapılsın. Öyle yapsınlar başkaları.)

Benim payıma gelince, yitip gitsin…

Ingeborg Bachmann

Çv : Ahmet Cemal

Kurşun Deliği...

gittiğin cennette ferhat olcaksın
bir gözün burca dayanacak
'kederli kelimeler değil
kuvvetli kelimeler kullanmalı'
diye
öğüt verdim sessizce onlara ve kendime.
'kederli kelimeler yeterli şey'dir
ve
kederli kelimeler sakardır muhtemelen'
mars'la venüsün çarpıştığı ipte öptüm onları.
-ağızlarında mayalı denizatı yeşili
yamanmaz göğüste açılan kurşun delikleri-
düştüğü anda kalan kalın camlı dudaklarıma
ihtiraslı büyük yeminler serptiler
kusursuz kuzgun elleriyle.
-buna biraz mustafa demeli-
duman duman kavak ağaçları
kavak kavak duman ağaçları
hiç bir su yıkamak istemedi devasa tenlerini
ve aşarak çok masum çok bakışlarındaki
yosunlu, titrek dikenli telleri
ve silahlarına dek koşup ve sonra gerilerek ansızın
ruhlarına doğru fırlattım çalıntı gezegenimi!
biliyorum, inanmadılar, inanamadılar
bir kuş korkup kaçarken avuçlarından
nasıl terk ederse tek kanadını
onlar da öyle çaresizdiler
koymadılar koyu tadın ortak adını..
yüzümüzde: boynu kırık kedi saatleri
uyandığımdan beri annem yoktu
'suçsuzluğumdan daha iyisiniz' dedim onlara
'çocukluğumdan daha yukarıda, daha marifetli'
giemezdim
ayaklarım beni tanımıyordu
-buna biraz çirkin kadın kabartması demeli-
ışıklı, ışıklı bir eşarp gibi döne döne
sarıldılar çatlak heykelime.
ayın kraterlerine gözyaşı dolarken öptüm onları.
yok, kederli kelimeleri yormamalı bu gece
uzun sürdü misafirliğim, ben şahsıma dönmeliyim
karanlık, karanlıklal bir arp gibi lime lime.
yüzümüzde: melankoliyi te'yid saatleri
'beni içakıntılarınıza alın' dedim onlara
'beni doruklarınızdaki karın terine takın'
'ben bir taya verdim kalbimi(al yarattıklarını)
ve bir kalp aldım ondan(ve billur klavuzumu)
gökkuşağını geçirdim dikiş iğnesinin deliğinden
gövdemi gövdelerinize dikerken ağlatmayın beni'
yok, kederli kelimeleri yormamalı bu gece
zira, hürriyet hoş görmüyor sendelememi.
-buna biraz ters falso demeli-
uzundular
kararlı ama mahsundular
bir korkunun geçmesi gibi tetiği
törpüleri aratmayan genç umutlarıyla
esrarengiz ama yorgundular
biliyorum, inanmadılar
duman duman kavak ağaçları
kavak kavak duman ağaçları
senfonik hislerine ölü toprağı serptiler

Küçük İskender